Daarnaast wist ik zeker dat ik in de wereld van infecties, bacteriën en schimmels wilde blijven. Toen het Maasstad Ziekenhuis een vacature had, solliciteerde ik direct en kon al snel beginnen met de opleiding. Inmiddels werk ik al zo’n 16 jaar als deskundige infectiepreventie in het Maasstad Ziekenhuis.
Geen politieagent
In deze functie ben je eigenlijk met het hele ziekenhuis bezig. Alles komt bij ons aan bod. Behalve de post zeggen we weleens gekscherend. Van werkkleding, inrichting en luchtventilatie tot het legionellabeleid en het plaatsen van patiënten in isolatie – en alles daartussenin. Dat betekent ook dat je met vrijwel iedereen in het ziekenhuis samenwerkt: de technische dienst, HR en uiteraard ook (medische) collega’s op de afdelingen. Het mooiste aan mijn werk vind ik het creëren van bewustwording. Sommigen zien ons als een soort politieagent, maar dat willen we absoluut niet zijn. We hebben allemaal hetzelfde doel: de best mogelijke zorg aan de patiënt bieden.
Ik ben verantwoordelijk voor alle nieuwbouw-, verbouw- en renovatieprojecten. Dat is soms best lastig. Je moet namelijk de bouwlieden duidelijk maken wat infectiepreventie inhoudt en hoe belangrijk dit is. Of het nu gaat om nieuwe badkamers op het Brandwondencentrum of een nieuw plafond op het Dialysecentrum. Het klinkt simpel, maar dat is het niet. Een afdeling kun je niet zomaar sluiten, dus je moet overal en met iedereen rekening houden. Het gebied waarin wij werken is vaak een grijs gebied. Alleen het volgen van protocollen is niet altijd voldoende.
Niet meer gek te krijgen
We rouleren regelmatig tussen afdelingen, zodat we van alles binnen het Maasstad Ziekenhuis op de hoogte blijven. Dit houd je scherp en zorgt voor afwisseling in de functie. Hoewel je veel zelfstandig werkt, voelt het sparren met collega’s toch alsof je deel uitmaakt van één team. Daarnaast overleggen we veel met de twee artsen-microbiologen en kunnen we niet zonder onze secretaresse, assistentes infectiepreventie en doktersassistente.
De grootste en meest uitdagende uitbraak voor mij was de Klebsiella-uitbraak, die één jaar na mijn diplomering plaatsvond. Sindsdien zeg ik altijd: ‘Mij krijg je niet meer gek’. Uiteraard was de coronaperiode ook niet niks. Het was een heftige tijd voor iedereen, maar voor ons was het ook een soort kers op de taart. Het was uniek en enerverend; we hebben hierdoor veel geleerd, aangepast en verbeterd.
De functie biedt enorm veel diversiteit, maar ook over 30 jaar zullen we nog steeds een les geven over handhygiëne. Dat moet je ook leuk vinden. Soms vraagt de afdeling ons om met patiënten te spreken. Sommige patiënten zijn nieuwsgierig naar de achterliggende feiten of willen graag een deskundige spreken wanneer zij in isolatie moeten. Ook dit geeft een leuke draai aan de functie.
Vergroeid met het ziekenhuis
De patiëntenpopulatie binnen het Maasstad Ziekenhuis brengt zo nu en dan uitdagingen met zich mee, maar dat is juist een van de redenen waarom ik mijn werk hier zo leuk vind. Daarnaast is het team echt geweldig. Het team is jong, met ook een aantal collega’s in opleiding. Deze samenstelling zorgt ervoor dat we elkaar goed aanvullen. Er is een geweldige onderlinge klik. Door mijn functie leer ik veel collega’s kennen binnen alle lagen van het ziekenhuis, dat vind ik erg leuk. Het zou echt heel raar moeten lopen wil ik het Maasstad Ziekenhuis verlaten. Ik voel me hier helemaal thuis; ik ben vergroeid met het Maasstad Ziekenhuis.